عربستان کشوری است با چاه‌های غنی نفت که به واسطه صادرات نفت، هر آنچه را که می‌خواهد وارد کشورش می‌کند. در واقع پول نفت منجر شده که چنین کشوری زیاد به فکر تولید و درآمدزایی از دیگر راه‌ها نباشد. خیلی‌ها بر این باورند که اگر مثلاً این نفت را ژاپن داشت، به یک صادر کننده‌ی عظیم کالا تبدیل می‌شد، نه وارد کننده. برخی نیز بر این باورند که اگر روزی چاه‌های نفت بخشکند، عربستان تک و تنها می‌ماند. یکی از سرمایه‌گذاری‌های عظیم عربستان فقط بر روی حفظ سلطنت کلی خواه (توتالیتر) با رکود قابل توجه حقوق بشر است. ولی برای چند لحظه بیایید به قسمت‌های پر لیوان هم نگاه کنیم.

saudi-arabia-invest-109-billion-get-13-its-energy-renewables-2032-ecogeek

چیزی که اینجا قرار است به آن اشاره کنم، دنبال کردن مسیر انرژی تجدیدپذیر است که بسیاری از کشورهای پیشرفته‌ی دنیا آن را دنبال می‌کنند. این کشور قصد دارد تا سال ۲۰۳۲ به میزان ۳۳ درصد انرژی مورد نیازش را از طریق انرژی‌های تجدید پذیر تأمین کند. برای محقق شدن این هدف، آن‌ها ۱۰۹ میلیارد دلار در این زمینه سرمایه‌گذاری کرده‌اند.

انرژی تجدید پذیری که بیش از همه در آن کشور مورد نظر است، انرژی خورشیدی است، مخصوصاً انرژی حرارتی خورشیدی با منابع ذخیره کننده. عربستان چیزی دارد که دارای ظرفیت بیشتری نسبت به چاه‌های نفتش است: نور خورشید.

رویای آن‌ها برای دستیابی به انرژی پاک، شامل انرژی هسته‌ای نیز می‌باشد که معمولاً به عنوان انرژی تجدیدپذیر قلمداد نمی‌شود ولی حداقل دارای مزیت مصرف کمتر انرژی فسیلی است. البته اگر از دغدغه پایداری پایگاه‌های اتمی به دلیل بلایای طبیعی در خاور میانه صرفه نظر کنیم، شاید نتوان از عدم امنیت سیاسی در  کشورهای عربی خاورمیانه صرفه نظر کرد و شاید بهتر باشد که عربستان به انرژی خورشیدی، بادی و حرارتی بسنده کند.

به نظر شما عربستان چه میزان در این مسیر می‌تواند به نیرو و دانش خودش متکی باشد؟!